Kendi Kalbimden Utanıyorum

Potansiyel  bir suçluyum  Rubén Juárez

Kestim beş parmağın ucunu

beş kanlı çizgi çektim

irtifa kaybettim 

yazamıyorum eskisi gibi öyle

*

sürgündeki boşluğum

yastığım, yorganım

göğsünün teriyle ıslanmış yanağım

yüzüne bakıp  bakıp ağlıyor yalnızlığım

bir türlü susturamıyorum gölgeni örtsem de üzerine

sonra, pencereyi açıp tükürüyorum yıldızlara

ay,  daha  güzel görünsün diye sokak lambasını taşlıyorum

akreple yelkovan  üçüncü boyuttan atlıyor  solucan deliğine

aksırıp tıksırıncaya kadar  aşk yesem,

 kussam sonra

geçemem herhalde.

anıların hızında geri dönüyorum Matrix’e

ruhsuz bir avatar olarak kategorize  edilen alanıma düşüyorum

sefil  bir ön sayfa

ve çevrilemeyen  arka sayfanın arasında bir yerdeyim

yürüyorum  kendi gözyaşlarımın içinde uzunca müddet

Kalbimin donması ve tekrar çözülmesi

İşte o azap içindeyim

Kendi kalbimden utanıyorum

*

yeminle , herşeyi unutmak istiyorum  Rubén Juárez

kalbime yaptığın evden

zincirlediğin  gecemden

tereddütlü çokluktan

sayısız başı olan aşk denilen canavardan

değişmez  ve kendini tekrarlayan kaderden

kaçmak istiyorum

ister rögar kapağı olsun

ister  çukur, neresi olursa kaçmak istiyorum

korktuğumdan değil

yaşam ve ölüm süreci  hiç  değil

onca yıl sensiz nasıl yaşarım el yordamıyla

kalbimi dilim dilim doğramış olsan da

anlatamıyorum  Rubén Juárez

kelimeler yüreğimden yavaş kalıyor..

*lethe* ENU