Sızlayıp Esince Elveda Poyrazı

 Bir CERCi kurulur tozu dumana katarak dünya HANINDA avlusu sokagiyla mevsimler birinden devredip devralan hayat künyesiyle. Yapraklar yeserdigi dallarda sararir solar, evlerin yapisi sivasi dökülür, insan dogdugu günden beri kendine agirlasir, eskir yollar,  yillar ve mevsimlerle birlikte   kar gelir bahar  gecer bir masala bin misal ile…GÜZELLiGIN KÜNYESI geze dolana herseyi kendisiyle ödeserek ; yasamak sevinci denen SIRRIN seyran bahcelerinde kalir. Elde dilde bir tutam dün ve  bir avuc yarin ; elde dilde  böylece, diyar yarelerden MAYIS kozasinda herdem,  telli duvaklisindan CEMREBAHAR..

Dik yamaçtan
Yaman bayırdan
Yerin göğün başka kaygısı yok..
Diyelim ki gönül sarayındır
Ektiğin biçtiğin iklimlere dünden tezi yok, yarınki bağ bostanlar
Çekirdek kiii
Bir kere toprağa düşmeye görsün
Su ile kucaklaşsın buluşsun kök dal ve saçak
Ve sonra gün ola devran döne çiçek çiçeğe, yaprak yaprağa , günü gün ile boyanıp solan takvimlerle
Vadeyi müddet zamana sürgün vererek,
Sıcaklığında demlenen buğ, yudum yudum aşk lezzetine dumanlanıp tütüyor
Dalda yolda beldede çıkrıkta çarkta ve devranda demini dengesini bulan her şey
Tabiatın hali vaktiyle dillenip konuşuyor
Geceyi parlatan ay zifir zindanlığın fenercisine gönül bağlıyor
Yağmur bulut, bulut yağmur oluyor
Yağmurda yıkanınca güneş, göklerin katından ebem kuşağını süsleniyor
Çünkü kendi ağırlığını taşıyor her yolculuk
Gerek yanan fırtınada gerek uslu kasırgada navruz çiçeğiyle öpüşüp koklaşan elveda sızılarında
Ve beyaz siyah her çeşitten ilmeğini ören göçler, getirip götürdüğüyle kendi yolunu
Dünyalık azığını
İnsanlık katkısını ve yükünü kapı ve pencere aralıklarından uğuldayan rüzgarlar gibi
Toprağa düşürerek esip geçiyor bir dünya bir insan künyesiyle sen sağ..
..ben selamet

Seyfi Karaca…. Nisan/ 24