Kalbim Isınır

KALBİM ISINIR

Geceydi, soğuktu, yağmur yağıyordu

Eylül de değildi çünkü, umut yoktu

Bir çocuk ağlıyordu köşe başında

Tek başına, elleri arasında başı

Çocuklar yalnız ağlar, belli.

Kıvrılan ışıklara çarpar gözlerim

Uzaklara, hep uzaklara bakar

Yakında bir çocuk var

Ağlayan, üşümüş yüreğiyle

Bir el arıyor tutunmaya

Yaslanmaya bir omuz,

Ve sıcak bir kalp, sarılmaya

Ne ısıtır çocuğu kalbim!

Nasıl ısıtır, ne kadar

Isınır mı çocukların elleri

Yürekleri ısınmadan, ısınmaz

Gözleri ışıl ışıl olmadan çocuk

Isınır mı, ısınırsa sevinir çocuk,

Sevinir dünyam, kalbim ısınır.

Murat Kahraman

Şubat 2002/Beykoz