Yolcu

Ağırlaşan bedenin çekilirken dünyadan,

Ölümün soğukluğu yansır ruhundan ukbaya.

Yalnızlaşır evler, kıymet bilmez eşyalar,

Duvarları süsleyen tablolar nem bağlar,

Ayrılığa çoktan hazır yalancı hatıralar.

Çorak toprak yolunu gözlerken,

Yüklü bulutlar ağlamaya başlarken,

Yaşın bavulunu alıp yolculuğa çıkarken,

En yakınındakiler en uzağındayken,

Gölgeler ağırlaşır, biner dizili vagonlara.

Ulaşılan yerde insanlar girerler sıraya,

Bir aceleci biri, ne melek ne zebani,

Yükler el arabasına sırası gelen kişiyi,

Geldiğin son durak, derince bir çukur,

Çıkamazsın oradan, durabilirsen dur!

Ruhun sancılanır gidip de kurtulamaz,

Sürülen el arabasını istese de durduramaz,

Çukurda ki insanlar çırpınır kaçamaz,

Kayar çamurlu ayaklar dik duramaz,

Uzanan eller boşlukta kimseler tutamaz.

Şaşkın bakar yabancı olduğu bu mekâna âdem,

Kesin olmayan hayattan,

Kesin olan âleme geçerken.

Dualar yetişir imdada teselliye muhtaçken,

Yolcunun defteri verilir eline, kim bilir hangi yönden?  

(Mor Kelebek Şiir Kitabımdan)