Geçen Zaman Yiten Yaşam

Bir uyku ki göz açık zahire, batına gönül kapalı 

Kendinden bihaber savrulur gider ölüm döşeğine 

Bir uyanış ki, göz kapanmış beden kemikten ayrılmış 

Semalarda dolaşır, mekan bilmez, zaman hissetmez...

Ömür dediğin başlarken daha bitmeye koşar dörtnala 

Yaşam dediğin ölmeden ölür, olur , düşer sararan yapraklar

Bilir ama anlamaz, söyler ama duymaz, görür ama kördür 

Ölüm başkasına yakışır, hayat ise hep vardır var olacak sanır

Şu fani alem peşinden gittiğin gölge misali, yakalayazsın 

Dön yüzünü koş Güneşe ey cahil, bırak gölge peşinden gelsin

Sahi şu dakikaların saniyelerin derdi ne bizimle geçmek bilmez

Hâlbuki yıllar aylar ne de çabuk geçiyor bir an gibi farketmeden