Üstümü Şiirle Örtün Yeter ki

Karanlığın müridi idi imgeler top yekûn ruhumdan firar eden…

Bir şiirin de dilemması adeta

Nasıl ki yolcu yolunda gerek

Issızlığa müdahale edemediğimden öte

Kıraç toprakların şifacısı sözcüklerim

Üstüne ant içtiğim solgun resimlerim

Dünün tarhında saklı adeta

Bir v/edanın nüktesi

Renkler müzmin

Ruh yorgun

Sevda ise can çekişen

Bizim muhite uğramadan dahi çekip giden

Hicvinde evrenin ve sevdiklerim

Dikenleri ile hasbihâl eden

Bir çiçek bahçesi olsa olsa yalıtıldığım

Hem gülü hem boyası hem yanan çırası

Issızlığa paye vermesem bile

İnzivada yaşıyor olabilmenin meali

Tutuklu kaldığım bir hücre hapsi

Ve ölen hücrelerim

İndinde şu karanlığın

Kanayan bir yaradan

Aldığım ilhamı

Şiir diye serdiğim önüne düş meclisinin de her bir üyesi

Düşlerden ibaret bir hayat hikâyesinin

Hem anlatıcısı hem kahramanı

Solan çiçeklerden aldığım kadar ölümün tadını

Bir b/ölü iki iken aşkın isyanı

B/ölündüğüm

Yetmedi

S/üzüldüğüm

Yetmedi

Garbında şafağın

Şarka çıkan tayini öğretmenin külliyesinde

Saklı iken sevginin hem nefesi hem hevesi

İçerlesem bile içmekten geri duramadığım

Sağım solum hüznün şerbeti

Ve önüm arkam hüznün kanaviçeleri

Bir de yıllardır önümde duran idam sehpam

Nasıl da idmanlıyım hüzne

Nasıl da sevici bir gölgenin yarattığı tacizde

Taviz vermediğim kadar değerlerimden

Taarruz eden bilindik bilinmedik namelerin serzenişinden

Bir karanlık ki şafağı ört bas eden

Bir kararlılık ile dimdik ayakta kaldığımın ertesi

Sevişen hecelerin bakiyesi

İmge denen ilhamın uçuşan perdesi

Pervazında durduğum şiirinse künyesi

Şatafatlı yalnızlığımla

Bozguna uğradığım günbegün

Yalnızlığın tarhında

Dağılan mikado çöpleri gibi

Ruhumun firarı

Sözcüklerinse fedaisi

İken kalemin ucundan damlayan o sızı

Derdest edilmişken sırça köşküm

Peyderpey öldüğüm

Devasa bir ayraç olsa bile içine saklandığım

Kaçıp da kurtulamadığım en belirgin acı

Kendimin kendime isyanı

İfrata kaçan bir teselli

Mevsimlerinse en şaibelisi

Göğün rahmeti

Yerkürenin hicreti

Doğup büyüdüğüm ve öldüğüm şehir mademki

İstanbul’un kalabalık yalnızlığı

Yaşadığıma delalet olsa bile şiirlerim

Yaşatamadığım bir mutlulukla diyetini ödediğim

Sevginin ve aşkın kanıksanası neferi

Sürgün edildiğim coğrafyanın zaferi

Elimden yiten

Ahvalime direnen

Azadesi ömrün

Yazdığım kadar özgürüm

Ruhum bedene hapsolsa bile

Yaşadığım kadar efkârlı

Kırık yüreğimin artçısı

Demli bir çayın son yudumu

Üstümü şiirle örtün yeter ki…