Anneye Mektup

Ben büyümemiştimki sevinç,bana anne demeyi öğretmemiştinki,sen bizi bıraktığında
konuşmayı bilmiyordum,bir bebeğin ilk söylemesi gereken kelimeyi bilemezdim.
Evin içinde anne,baba lafını duymamaıştım sevinç.Ben anneanne yanındaydım,anneannekelimesi çok uzundu söyleyemiyordum ona kısaca nane diyordum senden ve babadan uzak büyüyordum kime anne denilir,kime baba denilir bilemiyordum sense ara sıra ziyaretimize gelen biri idin yan komşumuzu senden daha çok görüyordum.
Anneannem dövdüğünde hiç kimsenin kucağına koşamıyor,okucakta ağlayamıyordum
bir kapı arkasına gizlenip gözyaşlarımla baş başa kalıp acıyan yerrimi minicik ellerimle
ovabiliyordum sevinç,san tombul diyordum çünki sen benim gözümde şişmandın
meğerse hamileymişin bir kızın daha olmuş,madem çocuk istiyordun biz köpekmiydik
sevinç,bizi sevseydin ya,anne kucağını baba şevkatini tattırtsaydın bizleri sevip mutlu
olmayı deneyip yavrularını dağıtmasaydın olmazmıydı.
Bizleri üvey anne elinde bırakıp mutsuzluğumuza yürümeyi bile öğrenmediğimiz yaşlarda
terketmeseydin sevinç.Biz büyüdük serpildik elimiz ekmek tuttu ne garip ki o kadar
acı geçen seneler sana bizleri sevmeyi hatırlattı şimdi sen yaşlandın sevinç,aşkların
seni terketti.Terkedilmenin yüzü suyu hürmetine bizleri sevmeyi hatırladın,bizde
annenin sevilmesi gerektiğini öğrendik,şimdi yanımızdasın başımızın tacısın bir dediğini
iki etmem sensiz geçen günlerime ahetsem bile canımdan can veririm,bana muhtac olduğun için sana sevinç demem anam derim seni bu dünyada her şeyden çok severim
Beni dokuz ay karnında taşıdın,doğurdun,can verdin,kan verdin sana teşekkür ederim
canım anam benim,canım sevinçciğim,anam benim.

rürü