Yol Göründü Menzile

Ömür basamağından birer birer çıkarken

Bir an şöyle durup da geriye dönüp baktım

Zamanın usta eli umutlarım  yıkarken

Hayalimden maziye bir nebze durup aktım.

Doğuşumla başlamış bendeki elem, çile

Bülbül böyle yanmadı aşık olsa da güle

Düşmüşüm her adımda ıztıraplı bir yola

Hayat yükü binince  yıkıldım birden çöktüm.

Yalan dünyanın kahrı hışımla indi başa

Parça parça olurdu eğer konsaydı taşa

Benzedim genç yaşımda kanadı kırık kuşa

Açmadım derdim yad'a  gözyaşım yalnız döktüm.

Kaç gece sabahladım şu doğan şafağa sor

Yüreğim içindeki sevda değil sanki kor

Sır içinde sır gizli geçen yıllarımdan sor

Halimi gören güldü bense boynumu büktüm.

Gözyaşım katık oldu ekmeğime, aşıma
Gelmedik kalmadı ki benim dertli başıma
Ne zaman oldu desem engel çıktı işime
Eğmedim boynum yine elimle çivi söktüm.

Böyle de geçer imiş ömür denilen yıllar
Bana mekan yazılmış şu zalim gurbet iller
Yapraklarım dökülmüş kurumuş yeşil dallar
Yol göründü menzile hayattan zaten bıktım.

Nuri Baş