Hay İstanbul

İSTANBUL, HAY İSTANBUL!

Feth-i Mübîn, asırlardır

Duyuluyor, hay İstanbul!

Beş yüz yetmiş bir yıl vardır

Sayılıyor, hay İstanbul!

Hani duyan, hani sayan

Nerde fetih ruhu yayan

Evkâfında bile çıyan

Yayılıyor, hay İstanbul!

Şehr emini belediye

Seni sanmıştır hediye

Taş toprağı altın diye

Doyuluyor, hay İstanbul!

Neler görmüş gözler neler

Sosyalde umum hâneler

Paha yetmez hazineler

Soyuluyor, hay İstanbul!

Kadim ruhlar bize küstü

Dikelim mi çokça büstü

Yerin altı, yerin üstü

Yiyiliyor, hay İstanbul!

Raksa çalan o sazlara

Baharlara ve yazlara

Ecnebîler Boğazlara

Bayılıyor, hay İstanbul!

Duyan yokmuş ciyakları

Sahiplenmiş koyakları

Fetih nesli ayakları

Kayılıyor, hay İstanbul!

Medeniyet gitmiş bizden

Uzaklaşmış nesil özden

Yeminle verilen sözden

Cayılıyor, hay İstanbul!

Çoğalmıştır değer satan

Hani fethe değer katan

Senin Boğazına batan

Ayılıyor, hay İstanbul!

Toplum bitmiş gelmiş fertler

Dert üstüne yeni dertler

Hislilere ağır şartlar

Koyuluyor, hay İstanbul!

Muhtaç yeni fetihlere

Bırakılmaz ateh'lere

Bitsin diye fatihlere

Kıyılıyor, hay İstanbul!

Murat Kahraman Murâdî

29.05.2024/İst.