Edebiyat ve Kültür Platformu
Kış Gülü
Kış Gülü.
Süslü saksılarda bir gül uyuttum,
Bin hazla suladım, nazla büyüttüm.
Tüm sevdiklerimden değerli tuttum,
Gönül bahçemize kuruldun gülüm.
Sanki bir bebekti sevgi beklerdi,
Yüzüne güldükçe ıtrını verdi.
Sesimi yükseltsem, hemen küserdi,
Bilmem ki bana mı darıldın gülüm?
Sen de benim gibi severdin çayı,
Demliğin sonundan aldın da payı.
Sanki ağaç oldun, kırdın sehpayı,
Sonunda apansız duruldun gülüm.
Gün geçti, her goncan soldu, kurudu,
Gördükçe, içimi elem bürüdü.
Sevdalı dalların bir bir çürüdü.
Neden böyle çabuk yoruldun gülüm?
Kıyamazdım sana, sever okşardım,
Bir goncanı görsem, coşar taşardım.
Her güzel günümü senle yaşardım,
Açmadan hazana sarıldın gülüm.
Şâyet buluşursak başka zamanda,
Gönlümdeki yerin hazır o anda.
Gün gelip, sap saman harman olanda,
Sen kendini bende bulurdun gülüm...
23.01.2012 Fatih-İST.
Enver Özçağlayan
Kış Gülü başlıklı yazı enver-ozcaglayan tarafından
24.07.2024 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.