Sami Hocamın Fakirlik Şiiri Kasetinin B Yüzü Zenginlik

Not: Sami Hoca’mın engin hoşgörüsüne sığınarak. Maksat muhabbet olsun. 

Vaktiyle zenginken bilmedin kıymet

Onun için seni üzdü zenginlik

Önüne serince bir nice nimet

Birden vidaları çözdü zenginlik. 

Bankaya gidince ocağın battı

Evde yenge bile kaşların çattı

En yakın dostların bir pula sattı

Seni imbiklerden süzdü zenginlik. 

Yengeye harcadın bir nice altın

Evden koğulunca kantinde kaldın

Birdenbire gitti o saltanatın

Çiğnenmiş tuz gibi ezdi zenginlik.  

Her gece bir barda gönül eğledin

Evi barkı satıp onu yeğledin

Sonra tutup için için ağladın

Ne yapsın sensiz gezdi zenginlik. 

Kafanda uçarken o talih kuşu

Sen düşündün nasıl ederim tuşu

Şimdi olmuşsa hal kekremiş turşu

Bir çırpıda seni çizdi zenginlik. 

Kaç kere seni çıkardı tartıya

Balık gibi battın gittin tortuya

Her gece oturdun atmışaltıya

Bitmeyen nazından bezdi zenginlik. 

Bizler bulamazken sende varıdı

Zaten doğuşunda arkan darıdı

Hiç boşa ağlama kılın kır’ıdı

Kaç defa rüyanda yazdı zenginlik. 

Baktı ki hala sen , “ Ben “ der durursun

Nerde ense görsen şaplak vurursun

“Ver mı len yanbakan!” der kudurursun

Ne yapsın uzaktan süzdü zenginlik. 

Bırak çeyreği tam alırdın geline

Takardın üç kuşak altın beline

Gönderdin öylece baba iline

Sonunda kuyunu kazdı zenginlik. 

Bal dersen Nuri de sana “yağ” der

“Sırtı yere gelmez koca dağ” der

“Gitse malı mülkü de canı sağ” der

Dedim diye bana kızdı zenginlik. 

Sen sonradan düştün bizde zaten yok

Vaktiyle vermedin sende vardı çok

Hak ettin bu hali şimdi durma çek

Kıymetin bilmedin haz’dı zenginlik. 

Yaş geldi dayandı yetmişe artık

Dedin “Dökülmedi saçımla, kirpik”

Bir yerde kaldıysa parçayla pırtik

Yavaş vur teline sazdı zenginlik. 

Zannettin ki o hiç çıkmaz elinden

Neler neler çekti sivri dilinden

Eser kalmadı ki gonca gülünden

Kocakarı ettin kız’dı zenginlik. 

Baktı ki senden bir hayır gelmiyor

Murat alıp şöyle yüzü gülmüyor

Dedi “O hovarda kıymet bilmiyor”

Beş şişe devirip sızdı zenginlik. 

Nuri Baş

Atmışaltı: Bir çeşit iskambil oyunu

Kır’ıdı: Kırçıllaşmış, beyazlaşmış

Pırtik: Azıcık, birparça

OLSA DÜKKAN SİZİN AMA BEN SİZDEN DE FAKİRİM

Fakirliği sorma ateşten oktu

Yıllar yılı beni üzdü fakirlik.

Koç gibi adamdım, benzerim yoktu.

İnce eleklerden süzdü fakirlik.

Nasıl bela ettim ben bu mereti.

Bilmem nerden geldi nasıl türedi?

Daldım bankalara, aldım kredi.

Kasap oldu derim yüzdü fakirlik.

Kestim gırtlağımdan, kestim dişimden.

İsyanın büyüğü geldi eşimden.

‘’Defol ulan’’ dedim koştu peşimden

Hep benim hanemde gezdi fakirlik.

Kara bahtım ak diyara göçmedi.

Şans denilen nesne kapım açmadı.

Talih kuşu kot kafama sıçmadı

Üzerimi resmen çizdi fakirlik.

Eksilerim hiç dönmedi artıya.

Utancımdan çıkamadım tartıya:

Bir kez simit atamadım martıya.

İzmarit misali ezdi fakirlik

Boştu işkembemiz, boştu içimiz

Bundandır döküldü tel tel saçımız.

Örümcek bağladı artık kıçımız.

Giriş-çıkışları büzdü fakirlik

Fakirlikten olacaktı bitimim

Bu fani dünyada, böyle yitimim.

Gördü ki öksüzüm hem de yetimim.

Bana uçkurunu çözdü fakirlik.

Çeyrek altın takamadık geline.

Bir lirayı deldik, verdik eline

Vallah düştük el alemin diline

Destanını böyle düzdü fakirlik.

Nuri üstadıma elbet bal  derim

Sıkma  beni,  şu  yakamı sal derim

Altın  olsa  dükkan  sizin  al  derim

Yüreğimde  sanki  közdü  fakirlik

Sami  der  ki gayrı türkü  yakayım

Yandı ciğer,  kebap gibi  kokayım

Gelin  size  elli  kuruş  takayım

Sanki  çuvaldızdı,  biz'di  fakirlik 

Sami Biber.