Yaprağın Çilesi

Bir sonbahar günü dağlarda rüzgâr

Sessizce başlayıp tipiye döndü

Düşerken yapraklar yere sitemkâr

Solmuş mazlum birer ruha büründü.

Ayrı düşen yitik sevgili gibi

Her biri bir yerde görünmez dibi

Oynuyor onlarla amansız tipi

Ümitti uzakta... Ne çabuk söndü.

Düşen yaprak titrer boynu da bükük

Saçıldı umutlar yitik ve çürük

Koskocaman dünya daraldı , küçük

İğne deliğinden geçer göründü.

Solgunca bir beniz dokunsan ağlar

Kapuk tutmuş yara elleme kanar

Hayat verecekti ona bir çınar

Ama o da artık hüzne büründü.

Olmuş şimdi yeşil edalı yaprak

Yerlerde sürünen ölü bir varak

Sımsıkı kavramış şu kara toprak

Bugün onun için bir kara gündü.

nuri baş