Umut

Herkes başına buyruk olmuş kimsenin hatırının kimsede bir önemi bile yok artık. O kırılmış, şu üzgün, bana ne deyip geçiyorlar tek tek. oysa insan tanımasa bile gözlerden anlamalıydı sıkıntıyı. Çare olamasa bile yaslayacak bir omuz olsaydı. keşke ve belkiler arasında kaybolmaktansa umut ekmeliydi filizlenebilir diye toprağa. Kuşun her kanat çırpışında da içinde bitmek bilmeyen yanıp duran korla da. Geçen zamanın derdine yanmaktan kime fayda gelir ki. her hatanın ardına saklanan keşke kimin elini tutabilirdi. Yaşanmışlıkları koyup çıkılmalı yola, acısı da benim, yarası da deyip ilerlemeli. Kimse bilemez ama yürek bu elbet hissedendir. Gözyaşıyla baktığın adam şimdi sana bakıp ta nasıl da gülüyor öyle. yıllarını harcadığın o kadın gözlerinde mutluluk var yine. Seviyorum diye kandıranlarda var. sevmeyip başta aşka tutulanlarda var. Bugün kötü geçse de yarın için güzel günler var. Umut hep var.