Varolmanın Yok Ettiği Ve Yok Olmanın Var Ettiği

Bir şeyler vardı dile dökemediğim, dile dökemediğimden satırlara bırakıverdiğim. Ağlayamıyordum. Ağlamayı da kalemime bıraktım. Kalemim ağlasındı, madem gözlerim ağlamayı beceremiyordu... Kalemim yasını tutsundu, artık sonsuza dek kapılarını kilitlediğim kalbimin. Kimseler açmasın diye ardı ardına kilit vuruyordum kalbime hem de bir değil iki değil... 

Yorgunluğumun laf ile izâhını etmeyecektim bir daha söz olsundu. Bir hınç mı bu, öfke mi, kin mi?.. Hayır. Büsbütün vazgeçmişlikti belli ki. Sığmıyordum dünyaya. Yaşamak amacıyla dolmalıydı insan halbuki! Öyle ya nasıl yaşanırdı değilse? 

Beynim ardı ardına türetilen soruların işgali altındaydı belki herkes kadar belki hiç kimsenin tahayyül edemediği bir biçimle. Oysa insanlar acılarla baş ediyordular; kimi çalışarak, kimi gezerek, kimi içerek... Ama soruyorum cânım kalbim, bu bir kaçış değil miydi? Nereye kadar kaçabilirlerdi? Bitmeyecek mi idi bu yol? Ve bu yol nereye giderdi, nerde biterdi? 

Düşündükçe yok oluşun kaygısıyla yazmaya yelteniyordum. Oysa var mıydım ki yok olmaktan korkuyordum? Ah benim trajikomik hezeyanlarım... Olsundu, saçmalama lüksüm yalnızca bu satırlarda var idiyse madem... Olsundu, rahat bir nefes almak böyle mümkün idiyse madem. Cânım kalbim, yorgunsun, biliyorum. Konuşmamız gereken konular var. Mutabık olmalıyız. Olamazsak vay halimize. Otur şöyle yamacıma. Şimdi kulaklarını iyi aç ve beni dinle...