Yordun Beni Ey Hayat

Kâbus gibi üstüme, çökerek her fırsatta

Nefesimden soğuttun, kırdın beni ey hayat

Boyun eğdim üstüme, sabır vardı fıtratta

Ahiretle avuttun,  burdun beni ey hayat

Sırtımdaki gömleğim, çocukken dokunmuştu

Helal haram müşterek, nefsime dokunmuştu

Ayarsızdı  bileğim, pandüle dokunmuştu

Boşaldıkça zemberek, kurdun beni ey hayat

Farkına varamadık gençlik hızla geçerken

İkbal varsa yazgıda gelir elbet, geç, erken

Verene soramadık vademizi biçerken

Kusur bulup saygıda, yerdin beni ey hayat

Yaşadıkça yokluğu, menzilimiz karardı

Rızık arayan, teri, gözyaşıyla karardı

Bazen boğaz tokluğu, bazen gelen, karardı

Sırta vurup semeri  sardın beni ey hayat

Yine de şükrederiz, can derdindeyken beşer

Parmak kadar bebeler  açlıktan enkaz eşer

Uzaktan küfrederiz, ölürken üçer beşer

Karnı yırtık gebeler, gerdin beni ey hayat

Mazlumlara hükümran zenginliğin kudreti

Nice canlar devirip emzirmekte nefreti

Medeniyetler viran şımarttıkça şirreti

İnsanlığı kemirip, vurdun beni ey hayat

Önce desem; rahatım, bilirim yok mümkünü

Bir ağızlık pencere solutur mu küskünü

Kalemimle cihadım vicdanımın rükünü

Daraldıkça cendere, yordun beni ey hayat

erol başçı