Benim Şehrim

Benim yaşadığım şehir başka

Benim şehrimde başka insanlar, başka sevdalar var

Ağaçları başka, havası başka, sevda kokar baştan başa

Çiçekleri bile başka bir güzel açar.

Benim şehrimin yolları hep bir yerde kavuşur

Mesela hangi yolu seçersem seçeyim, hepsi umuda çıkar

Her köşe başında sevinçler bekliyor olur beni

Koşarak mutlulukların boynuna sarılırım.

Benim yaşadığım şehirde başka insanlar var

Yolunu şaşırmamış, ümidini yitirmemiş

Hayallerini ve kendini kaybetmemiş insanlar.

Benim şehrimde, arkasından gidilmeyen ayrılıklar var

Zifiri karanlığa bürünmüş gecelerde kaçanlar

Gidip de dönmeyenler

Dönüp de bulamayanlar

Benim şehrimde çok kısa sürer üzüntüler, acılar.

Benim şehrimde evcilik oynar çocuklar

Ağaçlardan erik çalarlar

Neşe içinde, evlerinin önünü süpürürken hanımlar

Emekli çiftler balkon sefası yaparlar.

Özgürce kanat çırparak uçar kuşlar bu şehirde

Çiçekler istedikleri renkte açar

Hoplaya zıplaya koşuşturarak oynar kediler

Sokak köpekleri taşlanmaz.

Benim şehrimde umutlar bir ipin ucuna bağlanmaz

Sevinçler, özlemler, gülücükler dilek ağaçlarına asılmaz

Kimse ah vah etmez, yanmaz yakılmaz

Şehrin ücra köşelerinde ağlanmaz.

Umudun şehridir burası

Sevincin, hayallerin, güzelliklerin

Çocuklar büyümez burada

Gençler ihtiyarlamaz

İhtiyarlar ölmez

Ve kimse kimseye hesap sormaz.

Mutsuzlar, umutsuzlar, kalbi kararmışlar

Şehre alınmaz

Canlı cenazeler, yaşayan ölüler

Bu şehirde yaşayamaz.