Ölmeden

Yine dalgınım
Uzaklarda bir gemi
Yüklenmiş dertlerimi
Ağır ağır yol alır.
Dertler çileler yolcudur gayrı
Ama ne çare kader acılar burda kalır…
Burda kalır yüzümü buruşturan sevdalar,
Burda kalır hayaller, ulaşılmaz hülyalar,
Ve ben burda kalırım anlayın beni dağlar…
Kışlada rüzgar var bu gün
Ağaçlar baş eyiyor.
Yapraklar birbirine sarılıp düğümleniyor.
Bu dünyada her varlık kendine bir eş arar
Hiç takmadığın bir taşı bile,
Bir gün gelir yosunlar sarar.
Ya ben seni?
Ah ben seni!
Yar ben seni saramadım
Başucunda yatarken…
Seni düşündüm bu gün,sesin sessizliğinde…
Seni düşündüm gülüm fırtınalar koparken,
Sensiz seni düşündüm
Ruhun derinliğinde…
Evet seni düşündüm naçar olsa da elim.
Sana hayır mı dedim.!kuruyaydı şu dilim…
Kışlada rüzgar var bu gün.
Fırtınalar kopuyor yüreğimde
Ve kışlada rüzgar daha şiddetli eser,
Beni bu soğuklar değil GÜLÜMM.
Sensizliğin iki ucu keskn o bıçak sırtı keser…
Düşündüm bu gün üzülerek maziyi,
Yıkılmadı başıma taş duvarlar
Neden…
Hayal ettim kararmak üzre olan atiyi,
Ölürmüyüm diye seni görmeden…
Bir duvarın dibine çocuk gibi çömeldim,
Kulaklarımdan gelen sessizliği dinledim.
Acı duydum,
Sessizliğin yırtınan feryadından,
Acı duydum,rüzgarlar bahsederken adından…
Ama yalnız kaldım nedense
Ağlamadı yaslandığım kör duvar,
Görmedi beni…
Ağlamadı bahar gülüşlüm ağaçlar,
Duymadı beni…
Zülfünün titrek telleri geldi aklıma,
O an lanet okudum kapkaranlık bahtıma…
Ve ağlamadan hiçbir varlık derdime
Yine eziyet ettim ancak kendi kendime.
Neden sonra uyandım bu kabustan,
Etrafıma bir baktım!
Baktım ki tek başıma yapayalnız kalmışım…
İşte kayıp sevgili
Seni düşündüm bu gün…
Akan sular yokluğundan kesilmediler.
Susmadı konuşan diller…
Yıkılmadı gök kubbe yıkılmadılar…
Yağmur bile kesildi ağlamadı gökyüzü.
Yer çatlamadı utancından,
Topraklar yarılıp ayrılmadılar…
Sipil bile gülümsedi ilk defa
Acımadı halime
ACIMADILAR…
Yalnız ben yandım sana
Ve sandım ki yalnız ben içerim
Dudaklarından doyarak kana kana.
Hem ağladım ardından gizlice göstermeden,
Umut yok yarınımdan seni sonkez görmeden
SENİN İÇİN ÖLMEDEN …

Mehmet EMRE