Nerdesin Ey Nebi

Açın kapıları

Şayet ondadır

18 bin alemin hatrı

Nurudur aydınlatan

Karanlık zulüm dolu dünyayı

Ruhlar çöküşde insanlar pecverde

Düşkünler mal değerin de

Öte de beride

İçki kadın almış başını bir yerde

Kız çocukları diri diri gömülüp giderken

Hani vicdan hani insanlık nerede 

Vahşice çekilen bu çilede

Masum halde ölen kız çocukların suçu ne

Helvadan yapılan putlarda var ilah diye

Ayrı bir ironi açıkınca yenmesi

de

İşte böyle bir zulmete

Ziyası güneşden parlak

Isısı dünyayı saracak

Aradan yıllar geçse de

Sevgisi içimizi kaplayacak

Alemlere rahmet

Kâinata merhamet

Yaralı gönüllere merhem

Hasta ruhlara şifa

Varlığı her hücreye deva

Örnek oldu her insana

Sabrıyla çileye karşı duruşu

Acıyla yoğruluşu

Adaleti hakkı hakikati

Saygıyı edebi latifesi

Vakurluk ve sevgi sahibi

Yakışırdı tabiki

Efendiler efendisine

Nebiler nebisine

Yıllar geçse de

Unutulmadı hala

Bilmesekde kokunu

Hissettik soluğunu

Gül kokan bahçende

Gözledik hep yolunu

Görmesede gözler

Bastığın toprak hala seni ister

Attığın da kalan izler

Hep sen diye inler

Yine gelsen ey sevgili

Uyandırsan uyuyan gözleri

Görmek istermiydin ki

Ümmetinin halini

Gafletten uykulu gözleri

Sen uyandır ey Nebi

Bu ümmet sana aç

Yalnız sana muhtaç

Ellerimizi sende bırakırsan eğer ki

Kimden medet umsun

Bu aciz Muhammed ümmeti