Yüreğimi Yaktı

Öksüz yetim çocuklar, imrenerek bakarken,
Haram oldu yediğim, zevkini alamadım.
Yağmurların altında yıldırımlar çakarken,
Ben konforlu yuvamda, huzurlu olamadım.

Kimsesizdi yavrular, ölmüştü anneleri,
Açıkta kalmışlardı,hiçyoktu haneleri,
İlgiye muhtaçtılar, tekti bahaneleri.
Bırakıp da onları,evimde kalamadım.

Bir tarafta lüks hayat, duyarsız insanımız,
Kimseyi düşünmeyiz, hiç yoktur ihsanımız.
Vermeyiz zerresini,olsa da imkanımız.
Nereden kazanırlar,Bir türlü bulamadım.

Hele bir bakın şöyle,dengesi bozuk dünya.
Fakirin sofrası boş, gönlünde güzel hülya.
Güvenme zenginliğe,bir anda olur rüya,
Bunları düşünmekten,uykuya dalamadım.

Parasıyla övünür, çevresini unutur.
Zevke sefaya dalar, kendisini avutur.
Sevgi çiçeklerinin, her birini kurutur.
Böylesi insanlarla asla dost olamadım.


Ülkü Ahıska 18.Mayıs.2010
Fondaki resim kendi çalişmam.
(Doğu Karadeniz de bir dağ köyü)

• Şiirinizi Düzenlemek İçin Tıklayın.

ÜLKÜ AHISKA (gül peri)


Dünyanın En Büyük Amatör Müzik Topluluğuna Sizde Katılın