Online Üye
Online Ziyaretçi
Kula kulluk eyliyorsun
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Yalan
yanlış söylüyorsun
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Nefsinin
kölesi olmuş
Mazlumun
çilesi olmuş
Şeytanın
kalesi olmuş
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Hafife
almışsın dini
Yıkmışsın
sevgi bendini
Aynada
seyret kendini
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Tanımazsın
küçük büyük
Kalbin
enkaz, sanki höyük
Dolaşmazsın
bir gün ayık
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Merhametten
yoktur hissen
Akıl
kazanında pişsen
Nasihat
dinlemezsin sen
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Gözlerine
inmiş perde
Düşmüşsün
çaresiz derde
İslâm'ı
yaşamak nerde?
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Özün
özümüz değildir
Sözün
sözümüz değildir
Bezin
bezimiz değildir
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Kalbine
kin, nefret dolmuş
Vicdan
kuruyup çöl olmuş
Bahçende
çiçekler solmuş
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Meyve
vermez olmuş dalın
Zehre
dönüşmüştür balın
İyi
hâl değildir hâlin
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Dinime
benzemez dinin
Yönümüz
değildir yönün
Aklı
esir etmiş kinin
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Benzersin
dilli düdüğe
Yüreğin
dönmüş kütüğe
Lâf
kâr eylemez hödüğe
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Haddini
aşar durursun
Kabından
taşar durusun
Boşuna
yaşar durursun
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Ne
güler ne güldürürsün
Mazluma
hat bildirirsin
Zulmedersin,
öldürürsün
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Bilmezsin
yara sarmayı
Dur
dendiğinde durmayı
Dost
hatırını sormayı
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
İflas
etmiş duyguların
Dünyalıktır
kaygıların
Zalimedir
saygıların
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Kötülere
kul olmuşsun
Yolsuzlara
yol olmuşsun
Meyvesiz
bir dal olmuşsun
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Pas
tutmuş senin vicdanın
Haramla
dolu cüzdanın
Yalaka
dolu dört yanın
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Bin
günahın var bir günde
Haya,
edep yoktur sende
Takılıp
kalmışsın dünde
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
Asalaksın,
akmaz terin
Timsali
olmuşsun şerrin
Sağlam
değil karakterin
İnsanlıktan
çıkmışsın sen
M. NİHAT MALKOÇ