Edebiyat ve Kültür Platformu
Mazmunlara Bürünenler
Vuslâttan gâye varlığın değilmiş,
Yekpâre gecelerin yalnızlığında anladım.
Bana sordun ki sevdiğin var mıdır,
Acziyetimden her hâlukârda yalanladım.
İnsân bu; yer kendini, bitirir.
Doğduğu güne söver, ölene ağlar.
Âciz değil mi; yer kendini, bitirir.
Uğrunda öleceğine ömrünü bağlar.
Bir gün hatrın dahî kalmasa,
Hâtıran yeter hatâlarımı hatırlamama.
Cam kırıklıklarını yumruklasam.
Yine de yetmez acım, ağlamama.
Âsuman ağlar benim hâlime,
Ben ağlayamazken, o sağanak.
Sensin ciğerimi çürüten dumanlar,
Ben ağlayamazken gülen ahmak.
Bir zamanlar ki tamamıyla çoraktı,
Gülsüz dikenleri batan bu arâzi.
Şimdiyse anızımı kendim yakıyorum.
Terk edilmiş bedenim bir ötenazi.
Sana son bir sözüm var sevdiğim,
Bil ki şiirler asla yalan söylemez.
Mazmunlara bürünür belki gerçekler,
Hîçlikte hissiz kalanlar bunu bilmez.
~eflâtun
04.01.2024
Mazmunlara Bürünenler başlıklı yazı Furkan Enes ABÇA - Sadraz tarafından
04.01.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.