Kimsesiz ateşlerde.
Yeni dallarda çiçek açmak için,
Yeni kokulara kaçmak istiyoruz.
Yaşamak sabaha varmak içindi,
Oysa yordu bizi.
Filizlerimizi kırdılar tomurcuklara inat.
Başka şehirlere yol almak istedik çaresiz.
Oysa hiçbir şehir almazdı yangınımızı, özlemlerimizi.
Hareli güllerimiz oldu
Koklamaya kıyamadığımız.
Itırlı rüzgarlar esti bedenimizden.
Sol yanımızı garipseyen
Çekimser korkularımız oldu.
Üstüne atıldıkça yeni umutların,
Kaçar oldu uykularımız.
Yaşamak özlemlerinde doğurduk,
Yeni hayallerimizi.
Dağların doruklarına sevdalandık, Kendimizden habersiz.
Hayat kavgasına açılan kuyularda, Ezilmemeye çalıştık çaresiz.
Ve tüm bunların gölgesinde
Gökyüzünü aradık....
O MAVİ GÖKYÜZÜ NERDE ?
DİYEREK...
