Sessiz Sevgimin Yollarında...

Yoksul iklimler biriktirdim yüreğin hava sahanlığında nöbete kalan bir kuş gibi semirdi tutsaklığım:

Ne şehirdim ne de şiir öncemde

Ne şairdim ne de kalem erbabı hayatın g/izinde

Savrulduğum kadar kendimden

S/avunmaktı belki de benimki

Kollarımı sıvadığım yetmezmiş gibi

Sızımla hemhal sızan yaşıma dokunan eli kaderin

Kederle iştigal bir şehir çiçeği

Bulutlar iken mekânım…

Buldozer geçmişçesine üstümden

Lakin ne eziktim ne tanrı

Sevmişliğim ve yanlışlarım mücbir sebepten

Dökümlü eteklerim semazenler dergâhında

Darp edildiğim yaralı mevsimin kırık kanadında

Kaybolmamın ertesi rastladığım gizin de

Tadı kalmışken damağımda

Adı konmamış özlemler biriktirdim o kuru dere yatağında

Hicabım ertesi gün doğdu

Güneşin ertesi yürek alabildiğine soldu

Yalnızlık ötesi bir ruhu

Giydiğim kadar evrenin tutuk nutkunu

Ve işte kalemim konuştu

Benim yerime seğiren gözlerimden de akarken uyku

Rakımı b/atıl bir düş misali

Rengi soluk yarınlarımın hayali

Atağa geçti mi de dilbaz kalemi

Susturmak ne mümkün içimde çırpınan bülbülü…

Göç mevsimi yakından tanıklığım

Güç bela yolumu bulsam da kaybolmuşluğum

Firari bir gün firari bir nükte

Fidan misali büyüyen sözcüklerin nezdinde

Silik de değil el yazım

Belki de soldu ilk günden beri alın yazım

Nameler çığlık çığlığa

Sessiz sevgimin yollarında

Baş tacımsa matem

Meramı saklı Allah katında