Edebiyat ve Kültür Platformu
Kutu da Kutuymuş
|Edip
Cansever' e Hürmetle|
*.*.*
....
Artık vakit
tamam oldu.
Adam kutuya özlemi koydu;
Verip alamadığı maziyi koydu.
Kaç mevsim, kaç gün gördüyse
Onları koydu.
Sevdiği şarkıları en dibe koydu;
Dağlarla yarışan mevkiyi koydu.
Olmuşu bulamadı, olacağı koydu;
Cakayı satmadı, beleşe koydu.
Bir asrı bir - an’a- sığdırdı koydu.
Muktedirden müşküle dönüşü koydu
Makamı, rütbeye sarıp nedense;
Kesmedi üstüne serveti koydu.
Dostluğu vefayı, mateme satıp;
- Hiç- kuruşluk takası en üste koydu.
Kalp atışının
topunu koydu.
Uykuyu koydu, düşünü koydu,
Yarım bıraktığı işini koydu .
Kırılan kalbinin sesini koydu,
Kuruyan gözünün yaşını koydu
Denmemiş/denecek sözleri koydu.
Adam kutuya ömrünü(?) koydu!
Kutu da Kutuymuş ha,
Bir iki sallandı kaldırılırken;
Bana mısın demedi.
Tek seferde sallasırt ettiler kutuyu.
Geçmişe söver gibi az biraz gıcırdadı/durdu.
Toprağı görür
görmez de edeple sustu.
Fakat amma kutuymuş;
Ne biçim kutuymuş.
Andı var gibi,
Kapağı açıldığında,
Yine bomboştu!..
Deng-î Naz
İstanbul \ 29.03.2021
Kutu da Kutuymuş başlıklı yazı DENG-İ NAZ tarafından
07.02.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.