Piyesin Son Perdesi

PİYESİN SON PERDESİ

Sımsıcak konuşurdun telefonda benimle

En üste yazılıydı rehberde senin ismin

Beraber hissederdik bu aşkı bedenimle

Gönlümün duvarında asılı durur resmin

Yüreğim yüreğinin kafesinde düçardı

Sen gülünce gönlümde menekşeler açardı

Rüzgâr kokunu her gün nefesime saçardı

Gözlerimin önünde gidip geliyor cismin

Sesini duyamasam haram olurdu gece

Kurduğum kurguların hepsi ayrı bilmece

Şiirsel cümlelerle doluyordu çekmece

Her imge, simgesiydi benim gönül sesimin

“Merhaba” deyişinle açılırdı telefon

Seni anons ederdi şiirlerde mikrofon

Sensiz karanlıklara dönüşür gecede fon

Kesilmesi ondandır uykumda nefesimin

Yasak bir meyve gibi bize sunuldu aşklar

Cehennemler Cennet’in bittiği yerde başlar

Tatmamak imkansızdı başlasa da telaşlar

Yasak aşk, ilgisini çekiyor her kesimin

Coşari der beyhude harcadık zamanları

Okunmadı gönlümün sigara dumanları

Kurduğumuz düşlerle ürküttük insanları

Son perdesi kapandı son sevda piyesimin

28.03.2025/Samsun

İbrahim COŞAR