Hüznümün İçinden Geçerken

Sabrımda bekleyen sessiz hüzünlerim vardı. 

Sonbaharda sararan bir yaprak gibi

Ağacı saran gazel gibi tutunuyordum içime. 

Çiğ; ateşte yanmadan pişmez 

ve ben, 

Külde yoğrulurken yangınımın örtüsü  

Bana hüzün doğuruyordu. 

Olmaya yol alırken baharda çiçek açmaz bende!  

Kar yağar üstüme 

ve kardelen, çıkmayı reddeder. 

Geçmiş gözümde canlanır birden, 

Acıyı doğrarken gözyaşım,  

Özüme döner. 

Her anım, bir piramit gibi 

Üst üste biriktirir hüznümü. 

Gökyüzünü düşünürüm, 

Mavisiz, yalnızca buluttan oluşan bir gök 

Gökyüzü mü gerçekten? 

Maviye doğarken, kaç güneş açar? 

Kaç bahar yeniden umutla uyanır? 

Belki kalbine iner bir sabah, 

ve haykırır doğarken yeniden, 

Yeniden başlamak için. 

Dinle… 

Ney susar mı hiç? 

Kulak ver ona

ve içinde dinlensin hüzün. 

Sırrını açarken boğulursun bazen 

Ama hüzünden doğan bir bilgelik 

Gizli gizli çalar içinden. 

Ham kalanın yanması gerek, 

Yaradan'ın sırları adına.  

Basamak basamak hayat, cana dönüşürken 

Ve belki de yanıklarının yerinde güller açarken. 

Çal kemancı… 

Durma 

Sende de var bu ezgi 

Hüznümün gölgesiyle pişsin benliğim

Hüznümle doğsun dalımdaki bu meyve.

Hiçliğe baktım 

ve içimde birikmiş ağırlığı dinlerken 

Suskunluğun şekli vardı 

Yankı gibi dönüyordu duvarlarımda. 

Bir zamanlar içime gömdüğüm kelimeler 

Şimdi gözlerimden iniyordu 

Dudaklarımdan değil, değil dudaklarımdan 

Aşk ile,  belli ki aşka ait  aşkdan gözyaşıyla… 

Yol uzunmuş 

ve her adımda biraz daha eksiliyormuş insan 

Ama eksildikçe tamamlandığın 

Bir döngünün içindeymişsin meğer

Bir ateşin içinden geçmek gibi,  

Yandıkça kendi külünden 

Kendi sesini duyuyorsun şimdi. 

Göğe dönmedim 

Çünkü yerde de yıldız vardı,  

Toprağın kalbindeydi

Bir gökyüzü taşıyordu İnsan.