Online Üye
Online Ziyaretçi
Durakta, yorgun bir akşamın içinde, orta yaşlı bir kadın tek başına bekliyordu. Giysileri eskimiş, makyajı fazlaca abartılıydı; dikkat çekici ama itici bir görüntüsü vardı. Derken uzaktan genç bir adam seslendi, gözlerinde belli belirsiz bir umutla kadına doğru yaklaştı.
Kadın, bu ilgiyi beklemiyordu. Genç, bir şeylere inanmak istercesine yaklaştı: Sanki kadını eski aşkına benzetmişti. Kadının zihni bir anda donakaldı; bilinci, olup biteni anlamakta zorlanıyordu. Gencin bakışları onu şaşkına çevirmişti. Kendine bakmamış, depresyonun pençesinde yıllardır çırpınmıştı kadın. Evi sessiz ve soğuktu; kocası çoktan gitmişti, onu önemseyen kimse kalmamıştı.
Genç adam, karşısında duran bu kadına dirençle karşılaşmadan yaklaşınca, kalbinden gelen duygulara tutundu. "Her yerde seni aradım, Suna," dedi genç, ama kadın bu isme yabancıydı. Yine de, "Ben Suna değilim," diyemedi. Belki bu yanlışlık onun için bir fırsattı. Genç, ona değer veriyor gibiydi; gerçeği söylese, belki her şey bir anda bitebilirdi. Bu nedenle sustu.
Genç adamın gözleri, karşısındaki kadını sanki yeniden gençleşmiş gibi görüyordu. Kadın hem utandı hem de içinde bir kıpırtı hissetti. Ne hissettiğinden emin değildi; bakışlarını kaçırdı. Gencin hayallerini yıkmamak için sessiz kalmaya devam etti. Ne olduğunu anlayamadan, genç onu elinden tutup yakındaki bir restorana götürdü.
Kadın, tüm bunların gerçek olup olmadığını anlamaya çalışırken, karşısında genç adam âşık âşık ona bakıyordu. Genç, geçmişten hikâyeler anlatıyordu; içtendi, samimiydi. Kadın kendini kaptırmıştı bu tuhaf masala. Fakat gecenin sonunda evine döndüğünde, odasındaki aynayla göz göze geldi. Ayna, ona ne olduğunu, ne olmadığını gösterdi. Yüzündeki makyaj, silinmeyi bekliyordu. Ayna adeta bağırdı: "Sen kendini genç mi sanıyorsun, ahmak?"
Kadın aynanın karşısında uzun uzun sustu. Sonra makyajını sildi ve yatağına girdi. Yaşadığı gerçek miydi, yoksa sonu belli olmayan bir rüya görmüştü? Acaba genç bir daha karşısına çıkacak mıydı?
Yazarın