Sükunet Vadisi

SÜKÛNET VADİSİ

İnsan ömrü dediğin hep aşama aşama

Son aşamada çıktın birdenbire karşıma

İlk önce gözlerime çakılıverdi gözün

Karanlığıma doğdu aya benzeyen yüzün

Kader miydi bilinmez yolları kesiştiren

Sevgiyi arıyorduk, bu yönde sınırsızdık

Aşkla bakışan gözün ışıklarından sızdık

Sununca gönüllere huzur sunan buseni

Hayaller ülkesine aldı götürdü beni

Öyle içten ve sıcak sorardın ki; Nerdesin?

Her sormada titrerdi telefondaki sesin

Beni de titretirdi inkâr etmek faydasız

Tiryakisi olmuştum seninle muhabbete

Lanetler okumuştum o zamanlar gurbete.

Çok çabuk filizlendi kalplerde aşk ağacı

Sevilmek şahanede hasret çekmesi acı

Pencereden bakan göz, kapılardan sarkan baş

İzleniyoruz diye kalplerde başlar telaş

Severken sevilirken yaşamak daha güzel

Çiçeklendikçe dallar şiirlendi çiçekler

Ay ve yıldızlar bizi sevdalı bilecekler

Gök mü yere inmişti yer mi göğe çıkmıştı

Yaşanan bir depremdi ağaçları yıkmıştı

Deprem sonrası rüzgâr fırtınaya dönüştü

Aşk hasrete dönüştü, gözler suyla doluştu

Sükûnet vadisinde kayboluverdin birden

Gidişinle tersine akar oldu nehirler

Solmamıştı çiçekler, susmamıştı şiirler

Yine yazıldı şiir, mürekkebi kızıldı

Çiçeklere duyulan hasretlere yazıldı

Zaman mı gerekliydi sabır mı gerekliydi

Akreple yelkovana yar hasreti ekliydi

“Ayrılık ölümden zor.” derlerdi, inanmazdım!

Saatin tik tak sesi, kopan takvim yaprağı

Ya seni hatırlatır ya da kara toprağı

28.06.2025/Samsun

İbrahim COŞAR