İlla ki Umut

Ve şimdi tebessümler ekili mevsimin tarhında

Azat edilesi ruhun müptelası

Bir şiir deyip de geçmemeli hani

Öykündüğüm mutluluğun hazin rivayeti

Ekili tohumun filize dönüşeceği günü

Yeter ki sunsun Tanrı

Bir bıçkın rüzgâr ki

Ölümüne sevdalı yere göğe

Bir hazan masal ki

Ölümü irdeleyen karanlığın gözlerinde

Saklı tutuşan mevsim

Tüten dumanı ölümün

Kayrasına düşkün bir çiçek gibi

Ne olurdu sanki yalnızlığın olmasıydı ihlali?

Göçmen kuşlar başımda alaşağı ömrün

Kırız sazında devinen notalar

Mihrabı yerinde bir minval

Öldüresiye nefret edenlerle iştigal

Maviden teni semanın

Yerkürenin dinmez nazı niyazı

Badireler atlattığım dünün kuytusu

Hüznün derin kuyusu

Selamete ermek adına yolun devamı

Gelir mi sahi sonu?

Tutulan nutkuma eşlik ederken kara bulutlar

Bir revnak acı ki meali

Baştan belli

Metaneti dinmez asla miadı dolmuş dahi olsa

Surdan kaleler

Serlere sırlara mahal

Verir vermez hani heceler

Depreşen yangın

Körüklü muhtevası ömrün

Bazen kala kaldığı şairin

Bir kördüğüm iken döngünün ihlali

Sere serpe yaşamak değil hani…

Sarmalında bilinmezin

Hidayete ermek iken şairin tek dileği

Dilemması kâh mısra kâh öykü

Devinen bir hayalet misali

Göğün tamburu eşlik eder ölüme

Cıngılı yüreğin titreyen sesinde

Ve gizinde semanın

Dinmez aşk asla tininde

Bir soy kırım misali

Duyguların göçebe tayini

Rabbin ulağı ve hayatın uleması

Bir şiir daha dikti mi şair kefenin dibine

Soluduğu hava ne ki

Solduğu güncesi

Solgun yüzü güneşin

Endamlı bir hasreti de çekerken içine

İçtimada gün ve gece

Soyutlandığı kadar cihandan

Varmak nihayete

Olmazın oluru bir huşu

Huzurunda iman gücünün esen yeline mazhar

Haznesi orucun hazine bildiği kadar

Kaderin gölgesinde yeşerecektir

İlla ki umut ve kapıyı çalacaktır da ilkbahar…