Bırak Dağıldığı Gibi Kalsın Kalbim...

Düşlerimi giyindiğim gecenin tecellisi vuku bulan, hasretin dokusunda saklı şaibeli anılar.

Bir fısıltı ise kıyama durulası göğün ipek teni ve işte d/okuduğum her şiirden damlayan hüzne tanık saklı tuttuğum vefan.

Hasretin ön sözü,

Mevsimsiz göçün gönül üzüntüsü

Kırağı çalan her hece

Kaykılası zeminde kalan ayak izi şehrin

Ki kubbelerde saklı hüzün

Sevdalı şehrin nüvesi

Bağdaş kuran kimyası iç sesin

Derbeder kıyılar

Hazan mahsulü rüyalar

Teşrif eden gece hıçkıran sessizliğin

Tenine konan kuşun ölüm kokan nefesi.

Sökük hırkam

Sayıp söven kim varsa arkamdan dokunan gölgeme

Ki çoktan firar etti içimdeki hezeyan

Artık nakkaşıyım huzurun

Cebelleştiğim nice nifak sokulan arama

Hayatı kucaklamanın ertesi

Ellerimden kayan şunca zaman.

Maviden bir buse

Aşk tesirli her imge kayan yıldızın haznesinde saklı

Zuhur eden o ışıltı

Oysaki çoktan dolmuştu gündüzün miadı.

Piri acıların

Pejmürde bir kilimse dokuduğum yılların

Eseri ve esareti

Her hücrem boş

İçimde saklı beyhude sözcükler yazdıkça kalem

Kapıldığım o rüzgâr illa ki sarhoş eden

Bir veryansın

Yüklendikçe kendime

Yükseldiğim adeta gök kubbe

Ayaklarım kesilir yerden

Kasılan ruhumda dinmez hicran.

Künyem kırışık ve kırgın

Bünyem asla değil alışık

Gel gör ki dinmez esintisi bu sırnaşık rüzgârın

Tastamam yok sayılan varlığım

Oysaki nasıl da heyecanla düşmüştüm yola

Benzersizdi bu aşk düştükçe zora

Daha da bağlandığım sana.

Kimsesizliğin imgesidir şüheda mazim

İçtiğim kadar şiiri içerlediğim kendime

İçimden taşan bir hezeyan

Toplamaksa peşini kalbimin

Bırak dağıldığı gibi kalsın

Ki sensin müsebbibi

Her şiir her düş

Her iç çekiş

Yokluğundur kendime haykırdığım her serzeniş.