Canım Dedem

Canım Dedem

Özel bir günde giymek için

Sakladığı beyaz gömleği

Düşünceleri gibi sararmış

Bir düğmesi de eksik üstelik

Seyahatten dönerken

Yıllar önce Paris’ten aldığı

En sevdiği kravatı da lekeli

Yağ damlamış döner yerken

Eskimiş pijamasının lastiği 

Ayaktayken

Tutar bir eliyle  belinden

Aşağı kayıp düşmesin aman

Tel tel dökülmüş ak saçları

Lacivert yeleğinin omuzlarında

Düşen kepekleriyle  

Kar yağmış sanırsın görsen

Şimdi ilaçlarının durduğu yerde

Dolabında dururdu gençliğinde

O en çok sevdiği şişesini bulmak için

Gözlüklerini arar usanmadan...

Barbaros İRDELMEN