Amâlar ülkesinden vuslat yurduna selamlar.
İsrafil’in sûr borusu üfürülmeden önce
Her sabah seyyah rüzgârla uyanıyorum;
Ötelerden gelen çağrı, içime işleyen derin bir narinlik.

Ayak izlerimin yankısı,
Aynaların emanetçisi yüreğimde saklı.
Gurbetin sessiz çığlığında akıyor zaman,
Her damlası gözyaşı, her gölgesi hatıra.

Seyir hâlindeki yolcuların bıraktığı nişaneler
Gelgitler dehlizinde kayboluyor.
Sağır duyguların zindanında kavruluyorum;
Oysaki pervaneler vardı, güneşe meftun, kanat çırpan nefesiyle.

Kelebek ömürlü zamanın koynunda
Anın ötesine savrulan merak ve özlem sarıyor beni.
Zamanın kıskacında gölgelenmiş düşler gibi,
Huzurun menziline kanat çırpmak… belki de tek şiirim.

Selma Özden
16 Ağustos 2025