Mavi

Çok istemek masumca tüm temizlikle af dileyip arınarak istemekti hayırlısı her zaman tabi ama...

Hayırlısının o olduğuna inanarak boşvermişlik dalgasının içine zorla girmeye çalısıp istemekti benimkisi her o dalgada fark etmeden çırpınarak karaya tekrar vura vura istemek...

Bunu fark etmeden yaptım oysaki çırpınmak istemiyorken ne ara çırpındığımı fark etmeyerek o karaya çıkmak çok üzücü oluyordu çünkü inançsız isteklerimin karşılık bulacağını pek düşünmüyordum taa ki herşeye değer diyip dalgayla karışık ona doğru son bir kere yüzerken bir yandan o masumiyet duasıyla o temiz arınmış hislerle dalganın içinde ki durgunluğa vurmuştum burası o kara parçası değildi...

Burası maviydi deniz kokuyordu sakin sessiz huzur dolu kaybolmuş ama bir yandan kendini bulmuş gibi...

Evet vardım ben buradaydım huzurun tam ortasında peki neredeydim ben maviden önce hangi renkler vardı nerelerde kaybolmuştum var olabilmişmiydim hissedebilmişmiydim tüm varlığımı ...

Aşk buydu evet mavinin verdiği özgürlüğün ve huzurun şerefi aşkın rengi mavi olmalıydı oysaki...