Çizgili Gömlek

Hiç unutmuyorum, yakalı çizgili mavi bir gömlek almıştı babam. O kadar çok seviyordum ki gece bile çıkarmak istemiyordum. Kırışması, kirlenmesi önemli değildi benim için. Üzerimden hiç çıkarmadan ayna karşısında dakikalarca saçımı tarar, mutluluktan söylediğim aşk şarkıları bana yetip artardı. Amcaların ve  teyzelerin “Çok yakışıklı olmuşsun” demeleri sevincime sevinç katıyordu.

Köy yerinde devlet memuru gibi dolaşamazsınız. Yük taşımak için çağırdılar, ben de koşa koşa gittim. Yük dediysem, bir kamyon malzeme anlaşılmasın; ufak tefek, içinde tahıl bulunan torbalardan ibaretti.

Sadede gelelim; kapıdaki küçücük çiviye takılınca gömleğim paramparça oldu.

O an anladım ki çok sevmenin ve çok sahiplenmenin bedeli, onu kaybetmekle eş değermiş.

Avuç dolusu parayla aldığınız telefonunuzun ömrü, suya düşene kadardır. Zenginliğinizin ömrü bir kıvılcım, güzelliğinizin ömrü bir sivilce çıkana kadardır. Lüks arabanızın ömrü kaza yapana, etrafından kuş uçurtmadığınız yalılarınızın ömrü deprem olana kadardır.

Bizler sadece emanetçiyiz...