Kaldırım Taşlarına Sor Hüznümü

Kaç kere kırıldı bu kalp, kaç kere yerden yere vuruldu?
Ne uğruna döküldü yaşlar, seninleyken niçin dilim tutuldu?
Anlam veremedim hüzünlere,niçin yığınla önüme sunuldu?
Buruk olan gönlüm, geceden sabaha doğru niçin savruldu?

Niçin korkularım baskın çıktı ve neden sustum ısrarla?
Rüyam kabusa döndü bir an,ağaçlar bile üstüme geldi sırayla,
Çok içliyim bugün anlatacaklarım bitmez belki birkaç mısrayla,
Kaldırım taşlarına sor hüznümü,ben suladım onları gözyaşıyla:

Suç kimde belli değil, aramızda karadikenler dolanır durur.
Kimi imrenir sevgimize, kimi kıskanır söz konusu olur gurur.
Kimi, soğutmaya çalışır seni benden hep zayıf noktadan vurur.
Ağlamaya meyil verir gözler, utancından toz kaçtı der durur.

Mutluluğa sahte gülüşler karışmış, sözler bıçak gibi saplanır.
Kaç savaştan yara aldı gönül, kesilmedi umut belki uslanır.
Buğulu olan gözlerim,geceden sonra yosun tutmasa da puslanır.
Sünger çeker acılara ruh,beden soğuk durur ölüme yaslanır.

Ücra sokaklarım, ağzı bozuk bir sarhoş gibi küfrediyor benliğime
Sesim soluğum kesik,serseri mayına basmışım hasar var kalbimde..
Yitik anılarım bana dair değil, çırpınıyor yalnızlığın pençesinde,
Esaret yükü ağır geliyor, özgürlük istiyor ten her nefes verişinde.

Bozuk plak gibi tekrar ediyor esrik düşler, sinsi bakışlara maruz.
Sen bir şiirdin benim için tasvirin eşsiz, birimin ben,ölçün aruz.
Sıcaklığı kalmamış ellerinin,basma kanıyan yerlerime avuç dolu tuz,
Güneş doğsa farketmez, kar tutmuş gönül dağlarımı dört yanım buz.

Aziz KUZU