Aşk Çeşmeleri

Çeşmeler… Adları hep “aşk çeşmeleri” olarak kalacaktı.

Bir zamanlar çeşmeler, âşıkların buluşma mekânlarıydı,utanarak da olsa tatlı bakışmaların, gizli sözleşmelerin, ıslıkla çalınan şarkıların, titreyen ellerle tutuşturulan mektupların, siyah-beyaz fotoğrafların şahidiydi.

“Yarın yine aynı saatte burada…” ya da

“Üç gün sonra şu vakit, bu çeşmenin başında…” diye verilen sözler, senetten ziyade namus bilinirdi.

Eline bir kömür parçasını alan ya sevdiğinin ismini  yazardı taşlara  ya da  şu özlü sözleri:

“Su gibi aziz ol sevdiğim.”

“Gözlerim çeşme, gönlüm dertli.”

“Bu çeşmeden su içen, aşkı unutmasın.”

“Sevda bir damla, ben sana kana kana susadım.”

“Taşta izim, sende sözüm, gönlümde özüm var.”

“Su akar, aşk kalır.”

“Çeşme başında başlayan sevda, mezara dek sürer.”

“İçtiğin suyun serinliği, aşkımın sıcaklığını dindirmez.”

“Aşk bir sudur, iç iç kudur.”

 Zeynep, testisini doldurmak için çeşmeye vardığında kendisine yaklaşmakta olan nal sesleri duydu. İçi ürperdi, dönüp baktığında ne görsün! Köyün dillere destan yiğidi Hasan, beyaz atının üzerinde, vakur duruşu ve yakışıklılığıyla kendini süzülüyor.

Atını çeşmenin başına getiren Hasan’ın atı suya dokunmadı.

Merakla bakan Zeynep sordu:

— Susamamış galiba, içmiyor.

Hasan gülümsedi:

— Biliyorum, az önce sulamıştım ama seni görünce dört nala geldim.

Sonra gözlerini Zeynep’in gözlerine dikerek fısıldadı:

— Atım susamadı ama ben senin sevdana susadım.

Bu söz, Zeynep’in kalbinde bir kıvılcım yaktı. İçini tatlı bir ürperti sardı, elleri titredi. Çeşme taşlarına kazınan onca sözün yanına artık onların hikâyesi de eklenmiş oldu.