Acele Etmek

Biz ise ne yapıyoruz? “Acil” kelimesini hayatımızın merkezine koyuyoruz ve kendimizi ister istemez bir yarışın, hatta bir kaosun ortasında buluyoruz.

Trafikte iki dakika beklemeye tahammülümüz yok, basıyoruz kornaya:

“Ehliyetini kasaptan mı aldın arkadaş, ya geç ya da yol ver!”

Markette üç dakika beklemeye vaktimiz yok:

“Sistem mi yok, biraz hızlı olabilir misiniz?”

Hastanede dört dakika beklemeye dayanamıyoruz:

“Nerede bu doktorlar, öleceğiz yahu!”

Manavda beş dakika bekleyemiyoruz:

“Kardeş, önce benimkini tartar mısın? Acil işim var!”

Oysa atalarımız boşuna dememiş: “Acele eden ecele gider.”

Biraz espri olsun diye yazıyorum, bir arkadaşımıza sormuştuk:

“Okulu kaç yılda bitirdin?”

“On yılda bitirdim.” deyince şaşırmıştık. “Neden bu kadar uzattın?” diye sorduğumuzda şöyle cevap vermişti:

“Sindire sindire okudum.”

Elbette öğrenciler için bu kötü bir örnek olabilir ama hayatı sindire sindire, doya doya yaşamak açısından da güzel bir örnektir.

Ben “sipariş” ve “acil” kelimelerini hiç sevmem. Kafe, restoran, pastane gibi yerlerde çalışanlar iyi bilir: Müşteri siparişi verir vermez hemen masasına gelsin ister ama bu mümkün değildir. Garson, bir elinde kalem bir elinde kâğıt koşar adımlarla mutfağa gelir; ya patronun siparişi vardır ya da genel müdürün. Hep aynı cümle duyulur:

“Ne zamana hazır olur, acil istiyorlar.”

Oysa ne yemekte, ne içmekte, ne yolda ne bayırda “acele" edilir.

Resûlullah (s.a.v) ise buyuruyor ki:

“Üç şeyde acele edin:

1. Vakti gelmiş borcun ödenmesinde,

2. Evlilik çağına gelmiş kızın evlendirilmesinde,