Soyunalım

Beni tanıyan tanımayan herkese açık bir çağrım var sosyal medya kullananlara:

Yüreğiniz varsa, sözünüzün eriyseniz, mertseniz ve kendinize güveniyorsanız; soyunalım.

Evet, bu başlığı özellikle bu şekilde attım, çünkü bana “ruh hastası” diyeceğinizi biliyorum.

Ama kastettiğim beden değil, ruhlarımızı soymak.

“Soyunmayanların, oynamayanların, şaklabanlık yapmayanların paylaşımları izlenmiyor” dediğinizi duyar gibiyim. Görmezden gelsek de, inkâr etsek de ne yazık ki böyle bir gerçekle karşı karşıyayız. Bunun sonu yasaklara mı varır, yoksa aileleri yıkıp toplumsal travmalara mı yol açar, kestirmek zor.

Bugün birçok insanın zihninde şu sorular dönüp duruyor:

“Ne kadar beğeni alacağım?”

“Kaç yorum yazılacak?”

“Paylaşımım kaç kişi tarafından görülecek?”

“Kim hediye gönderecek?”

“Profilime kim bakmış?”

“Kim beni engellemiş?”

“Bana mesaj atan olmuş mu?”

İnanın bana, bunları düşündükleri kadar ne anne-babalarını, ne çocuklarını, ne de evlerindeki yağı, tuzu, şekeri düşünen insanlar var. Vakitlerini, gözlerini ve zihinlerini avuç içi kadar ekranlara hapsetmiş durumdalar. “Gösteriş” merakı sarmış dört bir yanı.

Atalarımız “Dağ dağa kavuşmaz, insan insana kavuşur” demiş.

Ama günümüzde insan insandan uzaklaşıyor, hatta kaçıyor.

Temizlik imandandır. Nasıl ki beden sağlığımız için su ve sabun gerekliyse, ruh sağlığımız için de zikir, fikir, şükür ve tövbe gereklidir.

Elimizi vicdanımıza koyalım:

Sosyal medyayı “sosyal gazino,” “sosyal kumarhane” ya da “sosyal kerhane”ye çevirmeyelim.

Onu bir çukur değil, bir iyilik mecrası haline getirelim.