Annemin Felsefesi

İç âlemimde oturmuşum
Seyrederim âlemi
Derim ki ben ümmîyim
Çok az şey bilirim

Aşk üzebiliyor bazen
Bu kadarını biliyorum
Fazlası değil

Ben birini özleyince,
Ağlayacakmışım gibi oluyorum
Ama ağlamıyorum

Benim hikâyelerim yok
Bir örnek verebiliyorum,
İkincisi zaman aşımına
uğruyor

Geç kalana kızmadım
Ne kadar da bekledim
Bilmiyorum

Kalmak da zor sanki
Kendime benzetirim
Her gideni, kalanı da...

Küfür öğretmediği için
övündüm babamla
Ben yandığım kadarını
bilirim

Annem ne çok “bilmiyorum”
derdi…

“Bilmiyorum” felsefesi iyiymiş
anne…