Bir içli aðýtla susar son perde,
Karacaoðlan'ýn yattýðý yerde
Hasret tüter yâremden, gönül derde
Düþtükçe, dinmez bir sýzý dem

Kopmayýnca koptum ben ebediyyen,
Gitmez akýldan o sýrrýn feryâdý;
Þanlý sancaðýn altýna yakýþmayan ayýbý
Sýrtýma saplanan kör hançer gibi dem

Gurbet ocaðýdýr, yollar sarp, o yaya,
Ufukta birleþen raylar misâli;
Balkanlar'dan Türkistan'a seslenen,
Topraktan asumana çýkan dem

Ne mazi ne atînin zafer ile sancýsý
Mazide kalan atýnýn yankýsý;
Telgraf taþýyan o ince tele
Konan kuþun getirdiði haberde dem

Ozanlar diyarýnda duman çökse de,
Aslanlar Hak yolunda iz sürerken;
Yâr özünde türkü söyle nar sözünle,
Gözümden küçük bir damla düþtü dem

Her sevgi bir düðüm atmýþ koluna,
Mýzrabýn güle savurduðu seste;
Öksüz tarý, tutsak curasý ile
Kalkýnan destanýn nârasý oldu dem

Meydanda cenk sert olur, durmaz yaram
Kýrkýn biri bana büyük hediye ile gam
Yanan yüreðime su serpmiþ duman gelir,
Külümü çöle savuran meltem gibi dem gelir

Sevgimi bile bile yola iþledin sen,
Ýster yýldýzlar sönsün, daðlar dönsün;
Hürriyet vaat eden o kutlu nefesten,
Zulme inat yükselen sesinde son bir dem!