Karıncanın Ayak Sesi

Hayat, repliklerden ibaretmiş meğer: çoğunluğun çağladığı ve ağlattığı has bel kader mazlumun tutuşan yüreğinde saklı kıyamet öncesini saklı tutan yalanlara savaş açan gel gör ki: mücbir sebeplerden yalanlara inananların varlığı…

Muhabbet ehli bir gün, azizim

Renklerin tek kozu iken

Beyazın sağalttığı o kibirli ve kara gölgeler.

Maviden bir bulut

Sapanla vurulan yavru kuş gibi

Kolaysa gel de unut,

Diyenlerin meali

Sancılı öğünler

Aç karınlar

Açmazın endamı

Nerede kaldı sahiden de gözü toklar?

Mimlenmiş kalbe d/okunan bir şiir

Azla yetinenin bilediği onur

Ve de gurbet ehli

Göçenlerin kayıp kimliği

Miadı dolacaktır elbet yalanların

Yâdında saklı bir teselli ile avunanların

Akordu bozuk o piyano

Elham ve Nas iken Sığınağım

Nöbete kalmakla eş değermiş meğer ömür

Nutku tutulanlara verilen her öğüt

İp atlıyor imgeler

Soğuk gecenin de mimarı

Yüreğe konuşlu bir isyan

Arsızca kapışanların en büyük cezası

Hüzündür muadili semanın

Yağan rahmete sevdalı dokunaklı mizacın

Yağmurun rahmeti

Hüzünden ibaret olmalı mıydı sahiden de ömür?

Sevecen bir d/okunuş

Firarı sevginin kalbe eşlik eden o dik duruş

Semazen eteklerinde mevsimin

Kasım ise çoktan unuttu kimliğini

Hala yaz hala bahar

Kara kışın kaldı mı sahiden de ehemmiyeti

Gölgeler kapışan

Yüce Mevla’nın

Duyduğu kadar da karıncanın

Ayak sesini

Elbet vakti gelecektir çözülüşlerin

Harama ve gıybete doymak bilmeyen insanlığın

Simyası aşk ve umut

Seferi gölgesine de eşlik eder her bulut

Gün bu gün, azizim

Soytarı sözcüklerin bazen bağlandı mı da basireti

Azıcık aşım kaygısız başım

Dendiği kadar da kara gecenin sükûneti

Bir renk bir ikram bir de ikrar

Salvosu göğün

Siması günün

Delişmen rüzgârın değil

Sakin ve huzurlu bir ömrün de özlemi