Mademki Her Ölümdür Erken Olan...

Mahzun bir renk giyinmişti sabah

Düş ertesi düştüğüm yolla hemhal

Hasretin durağına gelmişliğimse çok sonra

Öncesinde yitik kelamın yatır mahiyetinde

Düş sancılarının da ta göbeğinde

Ve işte hâsıl olan huzur belki de üç beş siyah gölge

Tozkoparan fırtınası meylettiğim yarına

Mahal vermediğim kadar da yalana

Ve işte gönlün bahçesine diktiğim o vakur ağaç

Soyağacımdan seken bir yüküm gibi

Yerlisi olduğum yabancı çehrelerin

Ve işte kalbin azadesi

Metruk bir geceye uyandım o sabah

Kabrinde boşluk misali

Kalbi tekleyen yakamoz sevda

Kara karıncanın karanlıktaki ayak sesi

Sulh bildiğim ise sevginin endamlı marifeti

Hazandı küskün yağmura

Karaçalı kara ve yanık bir mevta

Semiren yüreğin sarkan elleri

Ve işte ansızın hâsıl olan sema gösterisi

Huzurdu özlemin çıkış noktası

Hazırdı melekler sevgiyi karşılamak adına

Tütsü yakan tüm renkler

Coşkunun bitimi özlemin yenik neferi

Öznesi sevgi ve itikat

Seherin solunda matem

Şehrin diğer yakasında mahrem

Kuytularda saklı mıydı oysa esen rüzgâra emir veren?

Bilinmezin her katresi

Bildiklerimiz neydi ki?

Bihaber yarından saklı kaldığımız kadar mazi

Anda kavruk bir acı ve sitem

Üstüne ant içtiğim sevdalım al bayrak

Kutsal Kitabın öncüsü dua

Kutsayan Rabbine sevdalı az evvel kabrine konan mevta

Bir eşik bir sezi bir de inanç

Hatırşinas sevgiye yüklediğim anlam

Göç etmeye yakın

Güç addedilen dayanmanın savruk nazı

Seyyah sözcüklerle örülü en çok da huzurun hazzı

İmbat ve de imdat

Aş eren ruhun kavuşulası

Her son başlangıç

Her bitiş bir ayraç

Tüten dumanın merkez-kaç

Sevdası

Biraz bulanık

Azıcık da savruk

Varsa yoksa dünyanın yalancı telaşı

Nükseden emre itaat etmenin

Bazen suskunluğa rağbet edenin

Dünya gözü

Sözün de özü

Kırbaç misali kanayan her dua

Kandığımız değil dünyaya

Kardığımız kadar da diğer âlemi

Vakit bu vakit

Mademki her ölümdür erken olan

Geç kalsaydık ya yeniden

Geçeceğimiz o köprüden

Ne yakın ne uzak

Aldatılmışlığın sönen ferinde doğan şafak