Abimin vefatıyla ilgili yazdığım şiir.
SEVİNİRSİN
Aylarca yatakta yatar, hep aynı noktaya bakar
Karanlığa ışık yakar, gözlerinin feri akar
Bakışlarınız buluşur, sanırsın ki ışık çakar
Tebessüm edip hafifçe, güldüğüne sevinirsin
O amansız acılarla tüm saçlarını yolunca
Yaşamak denen ödülden uzaklaşınca, yılınca
Yüksek şeker nedeniyle bacağın kangren olunca
Doktorların, bedenini böldüğüne sevinirsin
Doğrusu bilinen yoldan insan, bilerek sapamaz
Bulunduğu her ortamda rutubetten nem kapamaz
Akciğerler iflas eder, vücut solunum yapamaz
Bir cerrahın boğazını deldiğine sevinirsin
Etkisi azdır uzakta, işkenceyle can verenin
Sorgu, suali yapılmaz; hiç uğruna geberenin
Senin de toprak olacak hayran olduğun bedenin
Her canın öleceğini bildiğine sevinirsin
Daha dün yıllar geçsede…daha dünkü o celsede
“Bitmez içimdeki nefret, koşup, yanıma gelsede!”
Diyordun ya “umrum değil, can çekişse de ölsede!”
Zamanın tüm anıları sildiğine sevinirsin
Sevgisini perçinleyen yalan, yanlış yeminlerin
Dost, akraba sarmalında mezat yedi eminlerin
Çıkar için günde on kez yanına gelen binlerin
Biri ziyarete gelse, geldiğine sevinirsin
Bedenin artık dünyada göçe hazır o muhacir
Çoluk, çocuk; anne, bacı miras davasında tacir
Sevdiklerin sana acır, için onlardan çok acır
Ölüm, yaşama aklını çeldiğine sevinirsin
Organları parçalanır; ağrıları amansızdır
Maraz, çektiğine bakmaz; duyarsızdır, imansızdır
Entübe edilmiş beden, nefes alan bir cansızdır
Canından çok sevdiğinin öldüğüne sevinirsin
