Kuru bir gülüþe çizilmiþ ellerimin çizgileri

Parmak izim tek sözünle deðiþir,

Çay kaþýðým var benim ateþten,

Karýþtýrýrým evreni bir seferde,

Kapkara mazeretlerim de var,

Akþamlarý yürüyüþe çýkarýrým seninle.

Güvercinleri seviyorum bile diyemem,

Þiir yazmak bile deðil niyetim, içimi dökmek.

Korkardým, rüyadan inen yaratýklar görürdüm,

Yataðýmýn içinde miyim yaþýyor muyum diye tereddüt ederdim bir süre,

Sev dedin bir gün gözlerime bakarak, sev.

Bir not kaðýdý istedim sensizlikten, kare çay þekeri bir de yalnýzlýðýmdan

Seni yazmalýyým dedim, ruhuma þekeri alýp

Acýdan irkiliyordum, acýdan hastaydým, acýmý yazmalýydým.

Bir aynayý karþýma aldým, saçlarýmýn kýzýlýndan kaçtým,

Kýrmýzý çillerimden kaçtým,

Türlü hayaller kuruyordum istemediðim, siyah çoraplarým uygun mu

Diye giyinirken, neresindeyim bu hayatýn, neredeyim ben derken.

Hayatýn neresinde izlediðim böcekler derken,

Kýyýdan uzaklaþan tekneler tutkunun gölgesinde mi

Yoksa tehlikeli bir alýþkanlýða mý akýyor derken,

Ben, ben ki su bile deðilken. ben, ben ki kül bile deðilken,

Ýçime düþtün,

Olan olmayan ne varsa geldi hayatýma

Her þey önemsiz kaldý senin yanýnda

Çekip sýyýrdým seni içlerinden

Koydum karþýma, seyrettim yýllarca

Mutluluk tanýmladým sayfalarca

Garip bir intihar fikri çýktý aklýmdan,

Ve bir namaz ile beþ ezan bitirdim

Bir solukta sevenlerin ruhuna,

Evim burasý benim dedim

Sen benim güneþ özlemim ve sabah kahvelerimsin.

Önce söylenir sonra kapatýrým seni,

Beklerim çýksýn diye bütün düþlerim.