KARA YILLAR DA
BİR ÇOCUK
Kara yıllar, kara yılları, kovalayıp duruyor
Dur durak bilmiyor!
Kar etmiyor hiç bir güç
Giden ak yılları geri getirmeye..
Dur kara yıllar dur artık!
Kalmadı hiç bir gönlün takati, mecali..
Sana yetişip, gönül evinde çiçekler açtırmaya!
Söyle daha kaç kere söyle,
Gün yüzü görmemiş
yürekleri
Yerden yere vurup,
Güz yaprakları gibi ordan oraya savuracaksın?
Bıkıp, usanmadın mı..?
Gözün, doymak bilmiyor!
Bitiremedin kara günleri, ayları...
Yüreğin bu kadar mı kara?
Bu neyin hırsı, kini nefreti...?
Dön artık ak yıllara dön!
Dön ki yüreklere bahar gelsin!
Kalmasın gönüllerde kara izlerin!
Halbuki,
Bak mevsimler değişti!
Kara toprak bile insafa geldi
Kardelen çiçekleri açtı yüreğinde!
Bembeyaz oldu gönlü
Herkese, herşeye inat
Dem vurdu kara bağrına..!
Biliyorum,
Kara gecelerin aydınlanacak,
Işıklar saçacaksın,
Dik duruşun yıkılacak!
Yeter ki etrafına bakarken görmeyi bil..!
Göreceksin,
Kara ayazlar da bile Soğuktan ,don tutmuş
çıplak ayaklarına,
Buz kesmiş ellerine rağmen
Bir çocuğun sımsıcak gülüşünde,
Al al olmuş yanaklarında..!
O zaman var ya o zaman,
Utanacaksın!
Bağrında beslediğin karanlıktan!
Unutma,
Her çocuk senin eserin!
Onların ak günlerde büyüdüğü anlar
Senin kendine biçtiğin değer!
............. olacak!
Öyleyse,
Geç kalmadan
Haydi el ele, sırt sırta
Kara günlerine elvada diyip
Koşa koşa ak günlerinin güzelliğin de,
Vuslata ermeye!
15.01.2026 Ank. P.ÇETİN
