Iþýklar sarkýyor Semadan, karanlýðýn üzerine.

Düþ kaçaðý atlarýn, mavi yeleleri dökülüyor.

Eflatun dudaklý nehir kýyýlarýna.

Az ötedeki sazlýklardan, tasavvufi bir fýsýltý yükseliyor.

Aþkýn ilahi gücünü damýtýyor, bir neyzen,

Nefesinden dudaklarýna.

Yorgun kalbimin atýþýnda,

Nal sesleri çoðalýyor, zamanýn tik taklarýyla.

Bulutlarýn gözlerinden turkuaz damlalar dökülüyor,

Güneþe meydan okuyor sanki.

Baþýmdaki çehreyi gökkuþaðýna astým,

Renk renk, kurdeleler baðladým hayallerime.

Göðsümün ortasýndan bir sevda filizleniyor þimdi.

Cennete uzanan bir yolda, 

Aþkýn ayak seslerini duyuyorum sanki.

Sonra: aldanma diyorum,

Akýllanmayan gönlüme.

Kurtulduðunu zannettiðin o yangýnýn,

Koru var hala, kýnalý ellerinde.

Kapat kirpiklerini gölgelerin üzerine,

Güneþe deðmesin gözbebeklerin.

Ruzgarýn okþadýðý saçlarýmda,

Hala parmaklarýnýn izi var.

Titreyen dudaklarýmdan savrulan harfler,

Gözlerine yazýlan mýsralarý tamamlar.

Oysaki ben onun, zemheri daðlarýndan,

Ne ceylanlar indirdim sevda pýnarlarýna.

Kan kýrmýzýsý güller büyüttüm,

Kar soðuðu þakaklarýnda.

Sense, çiçekli mevsimlerimi öldürdün,

Bir göç ayý baþlattýn, selamsýz turnalara.

Aðustosta kar yaðdýrdýn yüreðimin çölüne.

Buz tuttu ruyalarým, uyuyan kirpiklerimde.

Ve is karasý bir gece bulaþtý tenime.

Rüzgarýn elleri açtý, güneþten korkan pencerelerimi.

Beyaz düðmeli, mor hýrkasýný giymiþ gökyüzü.

Yaþamaktan yorulan kalbim,

Her ne kadar dirensede hayatýn çýðlýðýna.

Dað eteklerinden savrulan, kekik ve ýhlamur kokularý uyandýrdý beni.

Mevsimsiz ve sensiz bir zamana.

…..Meryem Keskin…..

…..14.11.2025…….