DE GÖNÜL
Bak gönül, bu adam kim diye soran olursa
Yalancılardan bıktı, usandı, sıkıldı de
Çok sevip gece gündüz hayal kuran olursa
O da çok sevdi ama sırtüstü yıkıldı de
/
Savaştan yeni çıkmış yorgun bir süvariydi
Aşktan kör kurşun yemiş, dağlarda haramiydi
Mecnun gibi çöllere sürgün bir havariydi
Gün görmedi o adam, boynu hep büküldü de
/
Ne aynalar tanıdı, ne sureti kaderdi
İçinde bir mahkeme, yargıcı hep kederdi
Konuşsa dağlar ağlar, yaşlar biat ederdi
Dallarını kırdılar, çiçeği döküldü de
/
Aşk için işlendi suç, bunun günahı neydi
Şimdi aşkı uğruna sevdi, boynunu eğdi
Yaşadı ama sanki bir mezar içindeydi
İliklerinde kanlar kurudu, çekildi de
/
De ki ağladığı her geceye şahidim ben
De ki her şiire, her heceye şahidim ben
De damarın da her hücreye şahidim ben
Kollarından asıldı, duvara çakıldı de
/
Bütün şiirlerini gülerek yazıyordu
Eliyle gözyaşını silerek yazıyordu
O bu aşkın sonunu bilerek yazıyordu
Bir zalimin ipine ayağı takıldı de
/
Pas tutmuş adaletin kapısından bakarken
Bulutların saçından kan gülleri akarken
Son umudun goncası misk-i amber kokarken
Beni çok sevdi amma, ciğeri söküldü de
/
Harun Yıldırım
(
De Gönül başlıklı yazı
Harun Yıldırım tarafından
1/31/2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
