Online Üye
Online Ziyaretçi
MERTLİK BELASI
Şu yalan dünyanın sonu
gelince,
Yiğit olan mert sözünden
dönmesin.
Zalim gelip mazluma el
verince,
Kılıç kından çıkar, güneş
sönmesin.
Bozuk düzende dost kapısı
kapanmış,
Gönül sarayları hepten
yıpranmış.
Mertlik dediğin meğer bir
yalanmış;
Özünde sözünde hile
dönmesin.
Namert sofrasında bal
olsa yenmez,
Yiğit olan aslan, çakala
inmez.
Bu dava bitmedikçe acı
dinmez;
Yürekteki ateş duman
sönmesin.
Yalçın der sarp dağların
eriyim,
Doğru sözlü, mert gönlün
bir feriyim.
Ölürsem de haysiyetin
yeriyim;
Eğilmesin başın, ömür
sönmesin.
Yazarın
Önceki Yazısı