Göðün göðsüne yaslanmýþ, seyreyliyor dünyayý... Bunca zamandýr nelere þahit oldu; gün oldu bulut oldu, insanlýðýn acýlarýna aðladý. Gün oldu haddini aþanlarý, kendi dilsiz lisanýyla susturdu.

Göðün dilini bilir misin? Size sessizliðin dilini anlatmak istiyorum. Her ne yaparsanýz yapýn, hep o devasa göðün altýndasýnýz. Göðün olmadýðý bir gökyüzü gösterin bana; bulamazsýnýz. Her acýnýza, her mutluluðuna eþlik eden bir gökyüzünüz var; siz farkýnda olmasanýz da... Biraz kafanýzý kaldýrýp baksanýza, onu anlamaya çalýþsanýza.

Gökyüzü aslýnda herkese teþekkür ediyor; çünkü canlý cansýz ne varsa, seni tanýtan her þeyi görmek istiyor. Onu da yaratan bir güç var ve o, adaleti göðe vermiþ. Göðün tek sahibi O’dur. Herkes O’na muhtaçtýr. Bilin ki; göðü kirletirseniz, o da sizin nefesinizi keser. Ama ona bakarsanýz ferahlarsýnýz, kalbiniz geniþler. Çünkü gökyüzü baðýmsýzdýr.

Gökyüzü herkese ev sahipliði yapar; bazen kanat çýrpan bir kuþa, bazen bir günlük ömrü olan kelebeðe... Topraða, suya, ateþe de kucak açar. Ayný göðü paylaþýp ayný havayý soluyoruz; dýþarýya verdiðimiz nefesteki karbon ayak izlerimiz ise ne kadar da çok... O havayý nasýl içine çektiðin ve nasýl geri verdiðin, iþte asýl mesele budur.

Gökyüzü, tohumlarýný topraða atarken bilir ki; toprak onu yeþertecek, filiz yapacak ve ona fazlasýyla, daha güzelini geri verecektir. Kalýcýlýðý böyle saðlar; tohum toprakta can bulur.

Alevinle gökyüzünü yakýp, suyunla onu boðabilir misin? Ya da toprakla üzerini örtebilir misin? Buna ne gücün yeter ne nefesin ne de ömrün... Ýþte burada gelen teslimiyet, insana asýl huzuru verir.

Toprak makamý gökyüzüne baðlýdýr; sadýktýr, sabýrlýdýr. Arkasýndaki hikmetleri mutlaka verecektir. Gökyüzü yaþlanýyor ve belki de bu, birlikte yaþadýðýmýz son gökyüzü... Baþka sevdalar dökülüyor birer birer... Baþka gökyüzü olmayacak bundan sonra; sura üflendikçe sýrlar dünyasý açýlacak.

Kendi topraðýnýzda büyüttüðünüz gökyüzüne sevgi ekin; o sevgi gökyüzüne kadar uzanýr. Göðün göðsüne yaslandýðýmýz þu üç günlük dünyada, onun sabrýný taþýrmayalým.

Merhamet kuþanalým,

Sevgi kuþanýp barýþý konuþalým.

Gökyüzünü rengarenk boyayalým; aþký fýsýldayarak barýþý haykýralým.

Gökyüzüne yardým edelim, barýþý gökyüzünün kalbine yazalým. Ýster inkýlap ister devrim ister reform yapalým öz benliðimizde... Ne yaparsak yapalým ama son sözleri, son satýrlarý, þiirleri ve mýsralarý; vuslatýna uzanýr gibi barýþla boyayalým.

Bizden baþkasý yok; barýþýn resmini gökyüzüne biz çizelim. Dumanýmýzla kirletmeyelim, kimseyi incitmeden hakikati sezinleyelim.

Barýþý baþka gökyüzüne býrakmayalým, bu gökyüzünün altýnda birlikte yaþayalým.