Üniversite yollarýnda yeni bir derse daha merhaba dedik. Ama bu sefer sadece kürsüdeki hocamý deðil, gönül soframdaki ustalarý da yardýma çaðýrdým. Edebiyat Evi’nin þairleri, yazarlarý halk için neler demiþ diye þöyle bir bakýndým. Zeytinci hocamýn bereketi, Biber hocamýn o meþhur acý tarifleri ve rahmetli Hanifi hocamýn bitmek bilmeyen öðretileriyle zihnimde bir temel attým.

Sahi, Hak ile piþmeden halkla iliþkiler ne derece saðlam olabilir? Hak’tan alýp halka vermek sözü ne kadar dolu,ne kadar aðýr bir cümle... Bu köprü kurulmazsa anlatýlan her þey teoride kalýr; gönle dokunmayan, týð savurup giden bir rüzgâr gibi esamesi okunmadan kaybolur. Ne demiþ þair Kul Mehmet: "Þair dediðin Allah’a kuldur, halkýn derdini aþkla yazar. Hak ile bütünleþen, teraziye önce adaleti koyar, sonra doðruyu yazar. Halkla iliþkiler ise çoðu zaman sadece beðenilmek için itibar peþinde koþar. Hak ile arasý olmayanýn halk ile kurduðu bað sahte midir, deðil midir? Siz düþünün gayri...

Þair için durum buysa; bakkalý, kasabý, öðretmeni, polisi ya da devasa þirketleri yöneten iþ insaný için farklý mýdýr? Hak ile halk arasýndaki o ince çizgiyi nasýl ayýrt edeceðiz? Baþýmýzý yastýða koyduðumuzda vitrin ile vicdanýn meselesini nasýl çözeceðiz?

Yýllarca çalýþtýðým þirketlere bakýyorum; bu dürüstlük muhasebesi ya var ya yok... Duvarlarýnda Hakk’ýn sesi yankýlanmayanlarýn janjanlý vitrinleri, bana maskeli bir balonun giriþ bileti gibi geliyor. Sahi, biz neyin halkla iliþkisini yapýyoruz? Suretin mi, siretin mi? Cilalý bir yalanýn mý, çýplak bir hakikatin mi?

Vallahi, burnu iyi koku alan, derinlere inen bir gazeteci titizliði lazým bize. Þan þöhret basamaklarýndaki markalarýn, milyonluk sosyal sorumluluk projelerinin ve o her daim gülen müþteri temsilcilerinin arasýnda samimiyet testi yapmak inan olsun kolay deðil.

Bakýn iþte; Gazze kan aðlarken o dev bütçeli sosyal sorumluluk projeleri nerede? Nerede Hak, nerede halk? Kriz planýnýzda vicdan yok mu? Mazlumun sesi duyulmasýn diye söndürülmüþ ruhlar, hâlâ vitrin süsleme telaþýndalar. Ýþini layýkýyla yapanlarý tenzih ederim ama durum bu.

Yine de umut var... Ben hatalýyým diyebilen, dansöz gibi kývýrmayan, Nasýl kurtuluruz? deðil de Maðdurun hakkýný nasýl öderiz? diye kafa yoran markalar, Hakk’ýn tecellisi olan vicdan muhasebesini yapanlardýr. Hak temelli bir düzen, itibarýný kaybetme pahasýna gerçeði açýklar. PR odaklý olan ise konuyu saptýrýr, kiri halýnýn altýna süpürür. Bahçenin arkasýnda doðayý kirletip ön tarafta vitrini yeþile boyuyorsan, nerede kaldý senin Hak temelin? Yüzüne gülüp arkadan kuyu kazan bir anlayýþ; samimi mi, tutarlý mý, þeffaf mý? Hak ile arasý bozuk olanýn, halkýn rýzasýný kazanmak için kurduðu bu sahte kimlikler etik mi?

Özel günlerde sevgi pýtýrcýðý kesilen, kadýnlar veya çevre diyerek günü kurtaran ama içeride personeline mobbing uygulayan bir yapý; uyanmýþ bir Müslüman yüreðinde ne kadar yer bulabilir? Hakk’ýn rýzasý yoksa, o duruþ ne kadar saðlam kalabilir?

Zeytinci hocam ne güzel demiþ: “Ýnsana deðer vermeyen, insaný sevmeyen bir þahsýn halkla iliþkilerde baþarý þansý pamuk ipliðine baðlýdýr.” Ýþte bu baþarýnýn altýna bakmak lazým; halkýn rýzasý, Hakk’ýn rýzasý gözetilerek mi kazanýlýyor?

Nihayetinde Hakk’a dayanmayan her iletiþim çalýþmasý bir sihirbazlýk gösterisinden ibarettir. Terazi gibi olmak lazým hem halký gözetmeli hem Hakk’ý. Manipülasyonla halký yanýltýp hakikati gizlememeli.

Eðer halkla iliþkiler bir teknikse, Hak onun en yüce ruhudur. Ruhsuz bir beden ise ölmeye mahkumdur.

Velhasýl kelam; Sami hocamýn ‘Çok acil prezentabýl bayan halkla iliþkiler uzmaný aranýyor’ yazýsýný, Diyarbakýr vurgusuyla ve yüzümde acý bir Biber tadýndaki gülümsemeyle okudum.

Hak’la kalýn...

Ama biz biliyoruz ki; kelâmýn ustalarý sustuðunda, hakikat yarým kalýr.